Schiller Diyor ki :

Gözyaşları biçmek istemeyen kimse sevgi ekmelidir.


ALTIN DİŞ

  • PDF
  • Yazdır
  • e-Posta

ALTIN DİŞ

Hiç kimse duymak istemeyen biri kadar sağır olamaz. Shakespeare

 

Zaman dediğimiz olgu çok acımasız. İçinde olduğumuz an,  hiç bir anlam taşımıyor sanki. Ancak, geçip gittikten sonra,  zamanın, aslında ne kadar değerli olduğunu anlıyoruz. Hele hele çocuklar büyüyüp evlenme çağına geldiğinde, zamanın ne kadar da hızlı geçtiğini hayıflanarak söylemeye başlıyoruz. Hafiften içimizi bir burukluk kaplıyor. Etrafa belli etmemeye çalışıyoruz; ama bu burukluk yüreğimizde kök salmaya devam ediyor. İşte böyle bir evlilik arifesinde, bir aile dostumun çocuğu için bize gönderdiği nikâh davetiyesini okurken, bir ara dalıp eski günlere gittim ve bir anım gözümde canlandı. Bu anımı sizlerle paylaşmak istedim. Aslında bu anı, babamın başından geçmiş olup, bana anlattığı şekilde aktarmaya çalışacağım. Nedenini ise yazımın sonunda söylesem daha iyi olacak sanırım.

Yıllar önce küçük bir mahallede yaşarken, yaşamını zar zor devam ettirme savaşı içerisinde olan bir yaşlı amcamız vardı. Amca dedimse de,  bir akrabalık bağımız olmamasına rağmen, bizden yaşça büyük olanları amca veya dede  diye  tanımlardık. Sık sık ziyaret etmeye çalışırdım.  İmkânlarım ölçüsünde de onun haftalık ihtiyaçlarını karşılamak, ziyaretimin gerçek amacı idi aslında. Ziyaret günlerim hep aynı  güne rastlardı. Bilirdim ki, o gün, hatta o saatte, bu yaşlı amcamızın kulağının kapıda olduğunu. Mutad ziyaret günü, kapıyı çaldım ve içeri girdim; hâlini, hatrını sordum. Baktım konuşmasında bir tıslama sesi var.  Fazla üzerinde durmadım. Bir süre sonra yaşlı amca yerinden kalktı, eski dolabının üst çekmecesini itina ile çekti; bir beze  parçasına sarılmış küçük bir cismi bana uzattı.  Öbür elinde de bir mektup vardı; mektubu  bana verdi.  “Senden bir isteğim var oğlum,” diyerekten anlatmaya başladı.

Benim uzaktan bir akrabamın oğlu evleniyormuş. Bu mektubun üzerinde adresi var.”Şu bezin içerisindeki altını bozdurup parasını o adrese gönderir misin?” dedi.  Bez parçasını aldım, yavaşça açtım. İçerisinde,  yeni çekildiği belli olan, bir altın diş duruyordu.  O zaman, yaşlı amcanın konuşmasındaki tuhaflığın sebebini  anladım. Yaşlı amca, ağzındaki  tek altın diş kaplamasını, evdeki eski bir pense ile sökmüştü. İçim bir tuhaf oldu! Yavaşça yutkundum. Yaşlı amca sırf etraftan ne derler korkusu ile, ağzındaki sağlam bir kaç dişten birini feda etmişti.  Geri kalan kısa ömründe yemek yemekte zorlanacağı kesindi. Olsun ne gam! Çevredekilerin, bilmem kim akrabası da bu parayı gönderdi demeleri yeterdi.

O zamandan beri düşünürüm. Sırf  çevremizdekilerin hoşnutluğunu kazanalım diye, yapmak zorunda kaldığımız şeyler ne ölçüde doğrudur. İçimizden, yüreğimizden gelmese bile, istemeye istemeye yapmak zorunda kaldığımız şeylerin bir değeri var mıdır?  Neden herşeyi maddiyata indirgiyoruz ?

Hele günümüzde, nikâhtan sonra yapılan takı töreninin kameraya çekildiği, daha sonra kimlerin ne taktığının, defalarca izlenerek tesbit edildiği gerçeğini kimse inkâr edemez sanırım. X şahıs bize  şu değerde bir takı taktı, ben de onunkine, o değerde bir takı takmalıyım fikri  temel bir olgudur . Takı, para takan kişi de, kendi töreninde aynı değerde  bir takı veya  para takılması arzusundadır. Bu gibi törenlerdeki ana  amaç, hep bir arada, bu mutlu günü hoş bir şekilde beraber geçirmek değil midir ? Hediye, takı ...vs  bu işin arka plânında kalması gerekir; lâkin  gerçek öyle değildir. Davet sahibi ne kadar  değerinde takı takılacağının hesabı içerisindedir. Davetliler de, ne kadar değerinde bir  hediye veya takı takmak hesabı yapma uğraşı içerisindedirler. 

Benim nâçizane bir önerim olacak! Bu gibi törenlerde, sadece bir elin girebileceği  genişlikte bir deliğe sahip, her tarafı kapalı bir kutu hazırlansa, gelen misafirler takı veya  parasını avucunda tutarak, kutunun içine bıraksa ne güzel olur. Böylece  herkes gönlünden ne koparsa onu kutuya bırakmış olur. Kimin ne taktığı söz konusu olmaz ve  kimse tarafından bilinmez.  Maddiyat ortadan kalkınca bu gibi törenler  gerçek anlamını bulur. İmkânı olanlar, gönlünden ne geçiyorsa kutunun içine bırakırlar. İmkânı olmayanlar ise elini gene kutuya sokar, ama bir şey bırakmaz. Böylece etrafa mahçup olurum düşüncesinden kurtulmuş olur. Takı, para takmak evlenen kişilere bir yardımdır. Bu yardımı insanların gözüne sokmak ise bence çok ayıptır. Yukarıda anlattığım anımdaki “altın diş” olayları gibi olaylar da yaşanmamış olur. Tüm dostlar, hiç bir çevre baskısı altında kalmadan bu gibi törenlere  mutlu bir şekilde  katılmış olurlar.  Bu önerime  itirazlar geleceğini biliyorum. Amacın yeni evlilere destek olmak, ev kurmalarına yardımcı olmak, yardım edenleri çoğaltmak için örnek olmak gerektiği öne sürülecektir. “ İyilik yap denize at ; balık bilmez ise halik bilir “ atasözü gereğince yapılan yardımın kimsenin bilmesine gerek yoktur.                                 

Yukarıda anlattığımı küçük anı tüm ülkemizde üç aşağı, beş yukarı yaşananlardan sadece biri.

İşte bu nedenle elimdeki nikâh davetiyesine bakarken, acaba kaç  ailede nasıl bir  takı takılacağı konusunda, ne tür  tartışmalar yaşandığını düşünmeden edemedim. İçimden bir ses –yaşlı amca örneğinde olduğu gibi- bir kişi dahi olsa, bazı ailelerin takı takmak konusunda zor durumda kaldığını fısıldıyordu. Kuyumcularda, çok ucuz olan, ayarı iyice düşük altın takıların oldukça fazla satıldığı; halkın düğün ve nişan törenlerinde takmak için bu takılara çok fazla rağbet ettiği medyada sık sık yer almaktadır. Bu da,  sorunun ne denli arttığının bir göstergesidir sanırım.  Kutu önerimin kolay kolay kabul edilmeyeceğinin bilincindeyim. Alışılmış düşünce kalıplarını yıkmak zordur. Bunun tek ilacı zamandır. Umarım zaman içerisinde benim bu önerimin dikkate alınır.   Ben de evlenirken  gençlik  heyecanı ile tüm evlilik evrelerini yapmıştım. Şimdi yıllar geçtikten sonra oturup düşündüm uzun uzun. Etraftan ne derler korkusu ile bir kişinin dahi zor durumda kalmasının, benim haberim olmasa dahi, ne kadar doğru olacağı kafamda soru işareti bıraktı. Eğer zamanı geri getirmek mümkün olsaydı, yukarıda önerdiğim takı kutusu önerimi kendi evlenme töreninde uygulardım.

Bu konu üzerinde düşünmekte yarar var sanırım. Sizlerin de başka önerileriniz olabilir. Haydi! Gösterişten ırak, samimi, candan,  maddi kaygılardan uzak nice nice evlenme törenlerine buluşmak dileğiyle.

Not : Bu önerimi paylaştığım  bazı dostlarım beni uyardı. Nikah/ düğün törenlerinde takı/para töreni  için, kutu önerimin çok tehlikeli olduğunu söylediler. Çünkü bazı kötü niyetli kişilerin elini kutuya sokup, altınları avuçlayarak, çıkıp gideceklerinden söz ettiler. Gerçekten bu husus benim hiç aklıma gelmemişti.  Maalesef haklılar ! Bunun önüne geçmek için kutu yerine uzunca bir torba da kullanılabilinir; veya kutu üzerinde ilave önlemler alınabilir.

 

Son Güncelleme: Çarşamba, 29 Ekim 2014 13:51

 

Destan Romanlar

SİHİRLİ DÜRBÜN
Osmanlı İmparatorluğunun Kuruluş Destanı, 92 sayfa.
Temin Adresi:
22 Kitaplık Setin Kampanya Fiyatı: 45 TL 

Sitemiz Facebookta

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com

Ziyaretçi İstatistikleri

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterBugün657
mod_vvisit_counterDün10577
mod_vvisit_counterBu Hafta35862
mod_vvisit_counterGeçen Hafta33116
mod_vvisit_counterBu Ay115008
mod_vvisit_counterGeçen Ay249870
mod_vvisit_counterToplam21219426

Şimdi: 21 misafir var.
IP: 18.204.42.98