Bir Resim Bir Hikaye

  • Yazdır

alt

 

Bir zamanlar;

Bir tohum düşmüş; 
Fışkın vermiş topraktan
Ne şiddetli yağmurlar,

Ne tozu dumana katan rüzgarlar,
Ne kışın dondurucu soğukları,
Ne yazın kavurucu sıcakları,
Ne fesat eller,
Nede dikkatsizce basıp geçen ayaklar.
Hiçbir şey ezememiş; 
Onu silememiş hayattan.

Fışkın serpilmiş, filiz olmuş
Filiz büyümüş, artık ince bir dalmış.
Dal boy atmış, kalınlaşıp kol olmuş.
O kolu nice, nice dallar sarmış.
Dallar yemyeşil yapraklara bezenmiş.
Yapraklar toprağa etmiş gölge,
Gölge; yemyeşil otlara olmuş bölge.
Bülbüller şarkı söyleyip büyülemiş,
Kelebekler kanat çırpıp alkışlamış.
Papatyalar otlarla kucaklaşmış,
Gelincikler rüzgarla dansa dalmış.
Yani;
Mutluluk onu, çepeçevre sarmış.
Uzun yıllar etrafına sevgi salmış 
Bu sebeple adı sevgi ağacı kalmış.

Bir gün;
Acımasız bir el yarı belinden kesmiş.
Gölgesi kaybolunca kuşlar dağılmış.
Güneş yakmış kavurmuş, otlar kurumuş.
Yağmurlar davetsiz kalınca sır olmuş.
Toprak susuzluktan çatır, çatır çatlamış.
Geriye;
Ağlayan bir kök, 
İnce bir dal 
Ve bir tek yaprak kalmış. 

Var gücüyle kaderine direnmiş
Artık yaşamaya bir sebep var demiş
Gözyaşıyla sulamış tutunduğu toprağı,
Yeşil kalsın diye dalındaki son yaprağı.
Birol yiğit 01/10/12

Son Güncelleme: Salı, 03 Mart 2015 11:02