Tövbe Tövbe

  • Yazdır

Hayatımda hiç küfretmedim.Kim hangi niyetle küfrederse küfretsin ilk tepkim:'' tövbe tövbe'' olur. Sanki ben küfretmişim gibi rahatsız olur , ruhuma bir sıkıntı girer, hemen mimiklerimle ya da sözlerimle uyarma gereği duyarım.
İslam'da kısas var. Size haketmediğiniz halde hakaret eden insana siz de hakaret hakkına sahipsiniz. Ancak derecelenmiş olsa da yanlışın bir bedeli var. 
Kuran'da küfür konusunda net ayet olmasına rağmen insanların bunu ağız alışkanlığı haline getirip rast gele söyleyişlerini hiç anlayamamışımdır. Hele gençler - cinsiyet ayrımı bile yapamıyorum-..Artık o kadar ulu orta bunları kullanıyorlar ki sıradan, herhangi bir şey söylermiş gibi... İşte o zaman kendime diyorum ki: ''Evet haklıydım, birisi bana küfrettiğinde ben de karşılığını verecek olsaydım, bunu alışkanlık haline getirecek ben de kullanıverecektim.''
İslamı kaba, astığı astık kestiği kestik, şekilden, eyleme geçirilememiş söylemlerden, geleneklerden göreneklerden, her türlü terakkiye kapalı zihniyetten arındırabilseydik sanırım küfrün en büyük günahlardan biri olduğunu da fark edebilecektik.
Kuran'ın ''beyinsizler'' diye hitap ettiği güruh yüzünden önyargılarla, zanna dayalı iftiralarla, durmadan kirlendirilmeye çalışılıyor kanımız.Küfrü hak edermi böyle birisi,gençlere göre ''evet'' Zorla diyorlar ki ben kirliyim sen de kirlen. Direniyor damarlarımızdaki kan. Tüm hücrelerimiz değişim gösteriyor. Bazen en arisinden bazen nutfenin kirine inat İlahisinden. 
Direnenlerin kendi kaybı. Dirilişe açık olmayanlar için yapılacak bir şey yok...

Son Güncelleme: Çarşamba, 06 Ağustos 2014 19:59